Polena nuk është një fshat dosido. Është një vendbanim me rrënjë të thella, i njohur për gurëgëdhendësit e tij, për arsimimin e hershëm në gjuhën shqipe, për festat, për kulturën dhe për diasporën që dikur i ktheu shpirt jetës së vendlindjes. Ky fshat ka përballuar shkatërrimin nga luftërat u bë hi nga zjarri. Por gjithmonë ka ditur të ringrihet, sepse kishte banorë, kishte djem e vajza, kishte jetë.
Sot, historia përsëritet në një formë tjetër, më të heshtur, por më tragjike,shkolla 9-vjeçare e Polenës mbyllet, sepse nuk ka më nxënës. Ky është akti më i qartë i dorëzimit të shtetit përballë ikjes masive. Jo vetëm që njerëzit janë larguar, por pushteti e sheh këtë thjesht si një shifër në letër: “0 nxënës”.
Këtu qëndron arroganca më e madhe. Në vend që të hartohen politika për të gjallëruar fshatin, për të mbajtur familjet, për të kthyer shpresën, qeveria thjesht vendos kapakun,mbyllim shkollën. Nesër mbyllet vetë fshati. Dhe kështu pushteti mbetet të sundojë mbi fantazma.
Ironia është therëse,një fshat që i dha Shqipërisë shkollat e para shqipe për vajza, sot mbetet pa asnjë nxënës. Një fshat që dikur ringjallej nga sakrifica e emigrantëve, sot varroset nga ikja e re. Dhe një qeveri që e sheh këtë si statistikë, jo si tragjedi, është një qeveri që ka humbur arsyen.
Polena nuk është thjesht një fshat që shuhet. Është metafora e gjithë Shqipërisë që po boshatiset. Një vend ku pushteti mban konferenca për “sukseset” ndërkohë që realiteti shënon vetëm mbyllje, boshatisje dhe shuarje. Në fund, ata që mbeten do të qeverisin vetëm hijet dhe tabelat e ndryshkura të shkollave të mbyllura.
Petro Lubonja
