Në vetëm 5 ditë, i kanë dhënë fund jetës 3 të rinj nga rajoni i Korçës (Perëndia t’i Ndjejë) dhe 2 të tjerë kanë tentuar t’ja heqin vetes!
Këmbana dramash familjare që këtyre ditëve po bien fort dhe qartë; tinguj kumbues që jehojnë deri në asht, e na ftojnë të ndalemi, të reflektojmë dhe të pyesim: çfarë po ndodh në të vërtetë? Pse kaq shumë të rinj e të reja të kapluar nga dëshpërimi? Pse dorëzimi u dukërka e vetmja zgjidhje për ta?
Le ta pranojmë që përpara se të jenë raste të izoluara, këto vetëvrasje janë afërmendsh simptomat e një shoqërie në krizë të thellë emocionale dhe shpirtërore. Institucioni Shkollë dhe institucioni Familje zëre se po mbahen me njërën këmbë të fronkës, në pritje për të dhënë shpirt edhe ato!
Lum kush bën diçka konkrete për të ofruar ndihmë psikologjike e sociologjike ndaj të tjerëve. Boll u mburrëm me numrin e lartë të bareve për frymë, se është 1 kuturisje që nuk na nxjerr në dritë- madje na largon nga drita-; duhet marrë shumë seriozisht të punuarit për t’u bërë një komunitet që parandalon problemet e shëndetit mendor, që dëgjon pa paragjykim dhe që gëzohet për arritjet e Tjetrit! Edhe sa do e ushqekemi këtë dreq kulturë xhanëm, që e sheh si dobësi të qenurit në hall, që e përçmon vullnerabilitetin, a t’u ndjerit në mes të 4 udhëve? Edhe sa ujë u dashka rrjedhur për të përqafuar kulturën e solidaritetit dhe kulturën e të qënurit Njeri, që ka të brendashkruar edhe dobësinë, edhe dështimin, edhe, edhe…
U zgjofshim përpara se të bien këmbana të tjera për ata që mund t’i kishim shpëtuar.
