Këto nuk janë shifra humori. Janë vendime zyrtare nga Vlora. Këshilli bashkiak, me një seriozitet për t’u admiruar, ka vendosur që për rreth 100 qen endacakë të investohen rreth 260 euro për kokë.
Unë i dua kafshët. Madje kam qenë ndër ata që kam ngritur zërin për një qendër trajtimi për qentë në Korçë. Pra nuk është kjo çështje ndjeshmërie. Problemi është matematika dhe pak logjika që duket se ka dalë për shëtitje bashkë me qentë.
Sepse ndërkohë që një qen “trajtohet” me 260 euro në muaj, një pensionist në Shqipëri numëron lekët për ilaçe me 160 mijë lek në xhep. Ndërsa ai me ndihmë ekonomike mirë është të ketë humor të fortë, se përndryshe nuk i del.
Po pjesa më interesante? Qeraja. 2000 euro në muaj për një stallë që e quajnë “qendër rehabilitimi”. Madje e kishin gjetur dhe firmosur përpara se të votohej vendimi. Pra, ose janë shumë të sigurt te demokracia ose demokracia është bërë formalitet. Se si funksionon kjo, mbetet mister.
Dhe jo çdo stallë por një ambient i siguruar nga një drejtor që pak ditë më parë kishte ndërtim pa leje, të cilin ia prishi IKMT.
Me këto para, sinqerisht, qentë mund t’i kishit çuar në Lungomare, ndonjë hotel me 4 yje, all inclusive. Të paktën të bënin dhe një jetë turistike. Jo stalla. Se këto janë luks që qytetarët nuk i kanë parë ndonjëherë për vete.
Dhe po, qendrat për qentë endacakë duhen. Askush nuk e diskuton. Por kur situata ka ardhur deri këtu, dikush duhet të mbajë përgjegjësi. Apo edhe përgjegjësia është futur në listën e qenëve dhe po pret radhën për trajtim?
U pa puna, në këtë vend duhet të fillojmë t’i mësojmë pensionistët të “lehin”. Ndoshta kështu përfitojnë edhe ata një trajtim më dinjitoz…
