Në vitin 1921, Komiteti i Përkohshëm Ekonomik dhe Financiar pranë Lidhjes së Kombeve paraqiti një raport të detajuar mbi gjendjen ekonomike të Shqipërisë, duke ofruar një panoramë të kushteve bujqësore, sociale dhe tregtare të vendit në vitet e para pas shpalljes së pavarësisë.
Raporti theksonte se Shqipëria zotëronte toka të rrafshëta me pjellori të lartë, por që shfrytëzoheshin shumë pak. Pjesa më e madhe e tokave bujqësore mbetej djerrë, ndërsa aty ku punohej, përdoroheshin metoda primitive. Mungesa e mjeteve moderne, ujitja e pamjaftueshme dhe problemet e pronësisë së tokës pengonin zhvillimin bujqësor. Praktika si rrotacioni i të korrave dhe plehërimi i tokës ishin pothuajse të panjohura, ndërsa përdorimi i makinerive bujqësore ishte tepër i rrallë.
Në zonat bregdetare evidentohej një pasuri e konsiderueshme pemësh frutore, përfshirë ullirin, fistikun, shegën, agrumet, bajamen dhe fruta të tjera. Sipas raportit, kushtet klimatike të favorshme krijonin mundësi të mëdha për zgjerimin e kultivimit të frutave dhe për zhvillimin e eksporteve bujqësore në të ardhmen.
Gjendja e blegtorisë paraqitej problematike për shkak të mungesës së praktikave bazë të higjienës veterinare. Në zonat malore, kafshët mbaheshin shpesh në natyrë pa strehim të përshtatshëm dhe pa sigurimin e rezervave ushqimore për dimër. Megjithatë, raporti vlerësonte se jugu i vendit ishte rajoni më i zhvilluar nga pikëpamja bujqësore, me pasuri të konsiderueshme blegtorale dhe lugina të përshtatshme për rritjen e deleve dhe dhive.
Një sektor me potencial ishte edhe prodhimi i mëndafshit. Kultivimi i manit ishte përhapur në disa zona dhe në vitin 1917 u eksportuan rreth 50 mijë kilogramë fshikëza mëndafshi. Gjithashtu përmendej kultivimi i disa bimëve për ngjyrosje, ndërsa ekspertët austriakë kishin propozuar zhvillimin e kultivimit të trëndafilit për prodhimin e esencës.
Harta e zonave bujqësore të Shqipërisë, e ruajtur në arkivat e Kombeve të Bashkuara në Gjenevë, si dhe fotografitë e eksperimenteve të para me mekanizimin bujqësor gjatë pushtimit italian në zonën e Vlorës (1916–1918), dëshmojnë për përpjekjet e hershme për modernizimin e bujqësisë shqiptare. Një prej këtyre pamjeve paraqet përdorimin e një traktori amerikan “J. I. Case” model 10–18, ku një ushtar italian dhe dy bujq shqiptarë realizojnë një eksperiment lërimi — një shenjë e kontaktit të parë të bujqësisë vendase me teknologjinë moderne.
