Ishte koha kur Osnati ishte zemra që pulsonte në Gorën e Sipërme. Një fshat që kishte gjithçka: qëndër sanitare, mjekë, farmaci, shërbime dhe ritëm jete. Në rrugët e tij ndihej zëri i fëmijëve, aroma e bukës nga furra dhe zhurma e makinerive bujqësore të SMT-së.
Më shumë se 300 fëmijë mbushnin çdo ditë çerdhen, kopshtin dhe shkollën 8-vjeçare që i shërbente fshatrave Niçë, Strekanj, Osnat e Lekas. Ishte një vatër e fortë edukimi, ku mësuesit dinjitozë formonin breza me përkushtim e rregull. Në shkollën e mesme bujqësore të Gorës së Sipërme mbërrinin të rinj nga Dërdusha, Prenishti, Vërçuni, Niça, Strekanji… një qendër e vërtetë arsimore që i jepte zonës jetë dhe shpresë.
Osnati kishte zyra për kuadrot, fjetina, qendër telefoni, furrë, mencë, vatër kulture, baxho, këpucar, magazina, madje edhe depo armësh. Një fshat i kompletuar, ku jeta funksiononte si në një qytet të vogël rural.
Dhe megjithatë… u braktis.
U shua zhurma, u mbyllën dyert, u shpopulluan shtëpitë. E gjitha për një rrugë. Një rrugë që nuk u bë kurrë në kohë, duke e shkëputur Osnatin nga pjesa tjetër e zonës dhe duke e dënuar gradualisht me emigrim, boshatisje dhe harresë.
Sot mbetet vetëm kujtimi i një qendre të gjallë komunitare, i një fshati që kishte potencial, njerëz, arsim, shërbime dhe jetë. Një realitet që dëshmon se sa shumë mund të humbasë një vend kur i mungon investimi më elementar: lidhja me botën.
Burimi: Shoqata Kulturore Niça Vllahe
