Në Mokër, aty ku dikur dëgjohej kudo tingulli i çekanit mbi kudhër, sot ka mbetur vetëm një zë. Ai i Xhevat Hykos, kovaçi i fundit i zonës, nga plot 18 të tillë që dikur ushtronin këtë zanat fisnik.
Për Xhevatin, kovaçia nuk është thjesht punë. Është pasion, dashuri dhe shërbim ndaj njerëzve. Çdo vegël që del nga duart e tij mban historinë e një zanati shekullor, por edhe përkushtimin e një njeriu që nuk u nda kurrë nga puna, as kur koha ndryshoi, as kur zanatet u harruan.
Edhe pse i thyer në moshë, Xhevat Hyko vijon të punojë me energjinë e një të riu. Çekani i rëndë ngrihet ende me të njëjtin ritëm, ndërsa zjarri i farkës ndizet çdo ditë, si dëshmi se pasioni nuk plaket kurrë. Klientët e tij nuk janë vetëm nga Mokra, por nga shumë qytete të Shqipërisë, që e kërkojnë për cilësinë, ndershmërinë dhe fjalën e mbajtur.
Në punishte, krahas hekurit dhe zjarrit, Xhevat Hyko po farkëton edhe të ardhmen e zanatit, duke ia trashëguar djalit të tij. Një përpjekje e vetëdijshme për të mos lejuar që kovaçia e Mokrës të shuhet bashkë me brezin e fundit.
Por figura e tij shkon përtej zanatit. Xhevat Hyko është edhe mblesatar, një rol i rrallë sot, por i çmuar në traditën shqiptare. Me krenari numëron 174 martesa, ku ka qenë ura që ka lidhur dy zemra dhe ka ndihmuar në ndërtimin e familjeve të reja. “Kam lidhur dashuri,” thotë ai, “dhe kjo është pasuria ime më e madhe.”
Familja, puna dhe shërbimi ndaj njerëzve janë shtyllat mbi të cilat është ndërtuar jeta e tij. Dhe mes shkëndijave të hekurit të nxehtë, Xhevat Hyko e thotë thjesht, por me bindje:
“Do të vazhdoj sa të kem frymë, të punoj dhe t’u shërbej njerëzve.”
Në Mokër, falë tij, zjarri i zanatit ende nuk është shuar.
