🌍📷 Në Ditën Ndërkombëtare të Fotografisë, dua të bëj një tribut për një emër që nuk duhet harruar: Krisanthi Venetiku. Fotografja e parē grua korçare, e rritur në një familje patriote, që mbajti mbi supe pasionin dhe peshën e artit fisnik. Në vend të shpërblehej për kontributin e saj, Krisanthi u përball me vuajtjet e diktaturës dhe humbi jetën në burg vetëm pse guxoi të ishte grua e lirë dhe artiste në kohë të errëta. Kujtimi i saj është një kujtesë e fortë se arti dhe drita nuk mund të shuhen kurrë nga dhuna.
Korça ka qenë dhe mbetet shtëpia e poetëve të dritës. Qyteti ku objektivi nuk ishte thjesht një vegël, por një penë që shkruante kujtesën kolektive. Prej Foto Sotirit, që ngriti standardet e para të fotografisë shqiptare, te Dhimiter Mborja që dokumentoi historinë botërore, te Kristo Shuli, Miti Kecka e Niko Burda që ruajtën me celuloid portretet dhe përditshmërinë korçare, e deri te Thimi Raci, i cili solli në imazh shpirtin e Dardhës. Kujtojmë edhe Petro Dhimitrin ose Petro Fotografin, një nga pionierët e mëdhenj të fotografisë shqiptare, si dhe Niko Tonën, që i dha Pogradecit kartolinat apo kozmopolitin Gjon Mili që shkëlqeu në skenën botërore.
Tradita ende vazhdon. Në kohët moderne, artin e dritës e kanë vijuar emra si Roland Tasho, i njohur për gjuhën e tij vizuale dhe përjetësimin e ditëve të vështira të viteve ’90 , Ardian Fezollari me syrin magjik mbi pejzazhet, Eliano Kalemi me penelatat e tij të dritës apo foto Xhimi që kanë ruajtur frymën dokumentare të qytetit dhe festave të tij.
Korça përjetësohet nëpërmjet këtyre poetëve të dritës por kujtimi i atyre që e sollën artin e fotografisë në Korçë duhet lartësuar me një muze të fotografisë korçare, ashtu siç Niko Kotherja ka lartësuar kujtimin e tyre me Encikolopedinë e fotografëve korçarë 🌟
