Llënga e Mokrës, dikur një nga fshatrat më të zhvilluar dhe më të banuar të zonës së Pogradecit, sot është kthyer në një vend thuajse të braktisur, ku mbijetojnë vetëm pak banorë dhe kujtime të një jete të dikurshme aktive.
Në shekullin XVII, Llënga ishte e njohur si një vend i zhvilluar i vllehëve, me ekonomi lokale të gjallë, mullinj dhe një komunitet të madh familjesh. Por pas viteve ’90, emigrimi masiv drejt qyteteve dhe jashtë vendit solli boshatisjen graduale të fshatit.
Banorët që kanë mbetur thonë se kushtet e jetesës janë bërë gjithnjë e më të vështira për shkak të mungesës së infrastrukturës bazë. Sipas tyre, mungesa e rrugës, e shërbimeve shëndetësore dhe e institucioneve arsimore ka qenë arsyeja kryesore e largimit të njerëzve.
Një prej banorëve të zonës shprehet se jeta në Llëngë është reduktuar në mbijetesë:
“Rrojmë me të keq. Shteti nuk ka bërë asgjë këtu prej dekadash. Nuk ka as rrugë, as shërbime. Njerëzit ikën për një jetë më të mirë.”
Edhe përfaqësuesi i komunitetit lokal thekson se mungesa e investimeve në infrastrukturë ka bërë të pamundur rikthimin e banorëve të larguar. Sipas tij, përmirësimi i rrugës do të ishte hapi i parë për ringjalljen e zonës.
Një tjetër shqetësim i ngritur nga banorët lidhet me ndikimin në mjedis nga hidrocentralet e ndërtuara në zonë. Kryeplaku i fshatit shprehet se, pavarësisht se disa projekte punojnë me komunitetin, dëmet në kanion dhe natyrë janë të mëdha dhe nuk janë adresuar nga institucionet.
Gjatë viteve të fundit, disa familje të larguara kanë nisur restaurimin e banesave të vjetra, duke i përdorur ato kryesisht gjatë muajve të verës. Megjithatë, rikthimi i qëndrueshëm mbetet i vështirë për shkak të mungesës së investimeve publike, veçanërisht në rrugën lidhëse që, sipas banorëve, nuk ka njohur kurrë përmirësim serioz.
Sot Llënga e Mokrës mbetet një simbol i braktisjes rurale në Shqipëri, por edhe një zonë me potencial natyror që banorët besojnë se mund të ringjallet nëse sigurohen kushtet bazë për jetesë.
