Pas përmbytjeve të ditëve të fundit dhe tërheqjes së ujërave, lumi i Devollit i është rikthyer shtratit të vet, por ka lënë pas një panoramë shqetësuese ndotjeje dhe mbetjesh urbane, që dëshmojnë nivelin alarmant të papërgjegjshmërisë njerëzore ndaj mjedisit. Përmes një apeli të ndjerë, qytetari dhe intelektuali Kosta Nake ngre alarmin për gjendjen e lumit, duke e cilësuar atë si një simbol të shpërdorimit dhe shkatërrimit të natyrës, ndërsa kërkon ndërhyrje urgjente dhe menaxhim të qëndrueshëm të mbetjeve.
peli i Kosta Nake
LUMË I MBARË
Po, po… lumë i mbarë. Po kthehem pas tri ditësh mbi urën e Baban-Hoçishtit dhe në të dy anët e shtratit të lumit nuk ka asnjë gjurmë nga vërshimi dhe përmbytja e madhe. Lumi jo vetëm është kthyer në shtratin e vet, por është bërë sërish i heshtur; madje ka ruajtur me fanatizëm mbetjet monstruoze të qytetërimit tonë modern. Qeskat e shqyera të plastikës janë ngjitur më lart, si flamuj fitoresh.
O njerëz të mirë, ky lumë i ka dhënë jetë arave tona. Në pellgjet e tij kemi mësuar notin në vitet e fëmijërisë, në shtratin e tij kemi zënë cironka e karavidhe, në brigjet e tij të gjelbëruara kemi thurur ëndrrat më të bukura. Po sot? Sot e kemi kthyer në një kanal septik.
O pushtetarë, lumi i Devollit duhet pastruar me dorë dhe ai do ta marrë sërish fytyrën e bukur që ka pasur, vetëm kur plehrat që mblidhen këtu të mos zbrazen më tutje, por të përpunohen në një proces pa kthim.
