Kush më njeh, nuk e ka të vështirë të më kuptojë rëndesën emocionale që kam ndjerë sot. Fatos Nano për mua ka qenë ikona e frymëzimit të angazhimit tim politik. Sot u përkula para trupit të njeriut që më mësoi të besoj te idealet.
Nuk e mbajta dot veten dhe lotët më dolën vetvetiu kur u afrova pranë arkëmortit të Fatos Nanos. Çdo kujtim, çdo fjalë, çdo moment që lidhej me të, më kaloi para syve si një film që s’do të doja të mbaronte kurrë.
E preka arkëmortin me dorën që më dridhej e sytë që më lotonin. Kuptova se bashkë me trupin e një lideri po prekja historinë e një epoke. U përkula me nderim para tij, dhe e lashë një shënim tek libri, ashtu siç ai la për ne një trashëgimi të tërë mençurie, fisnikërie e ideali.
Nuk mund ta përshkruaj dot dhimbjen që ndjeva kur dëgjova rënien e parë të dheut mbi varrin e tij, e me duart që më dridheshin kapa lopatën për të çuar deri në fund respektin sipas zakonit. Ajo goditje tingëlloi si një trokitje e fundit e historisë mbi kapakun e një epoke që nuk do të përsëritet më.
Sot, më shumë se asnjëherë, ndjeva boshllëkun që la pas ai njeri që s’u përkul kurrë as në burg, as në pushtet, as në jetë. Ai që më mësoi se politika duhet të shërbejë si instrumenti sakrificës së pushtetit për të bërë shtetin. Ai që më mësoi se të qeverisësh do të thotë të falësh, jo të hakmerresh. Ai që më mësoi se dorëheqja është akt burrërie, jo dobësie.
Fatos Nano ishte shembulli i një intelektuali që nuk e humbi kurrë njerëzoren, edhe kur pushteti e rrethonte. Ai jetoi si i lirë edhe kur ishte i burgosur. Dhe iku si i lirë edhe kur të gjithë do ta donim të qëndronte pak më gjatë.
Nuk e di nëse do të ketë më ndonjë si ai. Por di që unë do ta kujtoj gjithmonë me përulësi dhe dashuri. Si një njeri që nuk kërkoi as lavdi, as duartrokitje, por që e deshi Shqipërinë dhe socialistët si një baba.
Lamtumirë, Kryetar!
U prehsh në paqe, Fatos Nano, burrë shteti i rrallë.
Dheu të qoftë i lehtë, e kujtimi yt i përjetshëm. 💔🌹
