Në vitin 1945, regjimi komunist i vendosi shpatullat trashëgimisë arkitektonike të Korçës. Prishi Kishën e Shën Sotirit, rafshoi gurët për të ngritur pallatin e Kolevicës. Ndërtoi Bibliotekën, Shtëpinë e Oficerëve dhe i veshi bulevardet me betonin e zymtë të ideologjisë. Mesazhi ishte i qartë: Korçën do ta bëjmë si gjithë të tjerat. Do t’ia zhdukim “fytyrën borgjeze” dhe do t’i veshim një uniformë që nuk i përket.
Sot, historia përsëritet. Këtë herë nuk ka diktaturë. Ka një KKT në Tiranë, që mban vulën e “zhvillimit ekonomik” dhe vendos për fatin e qytetit si të ishte një shesh ndërtimi pa kujtesë. Këtë vit miratohet ndërtimi i një kulle 10-katëshe, 8 mbi tokë dhe 2 nën tokë, në një nga zonat më delikate historike të qytetit, në Bulevardin “Republika”, atje ku fryma e arkitekturës italiane është ende gjallë, ku secila fasadë flet për vitet 1880-1920. Para pak ditësh, një tjetër projekt dorëzohet në KKT, për një tjetër ndërtim masiv në Korçë.
Pra, një qytetar i thjeshtë nuk mund të ndërtojë një kat më shumë mbi shtëpinë e tij, sepse është në zonë historike. I lejohet vetëm restaurimi, dhe atë, me leje që do nja dy vite për ta marrë. Por një mik i KKT-së në Tiranë e nje investitor mund të ndërtojë një kullë që do të thyejë jo vetëm vijën urbane, por shpirtin e qytetit.
Dhe është një krim i amnistuar nga heshtja. Hesht Bashkia, hesht Këshilli Bashkiak, heshtin dhe ata “opozitarët” që merrnin lek për fushatë nga të njëjtët njerëz. Sepse kur vendimet nuk merren në Korçë, por në Tiranë, atëherë diskutimet janë të kota. Kështu u vendos dhe dikush në listën për deputet në qarkun e Korçës
Mjafton që një KKT ta mendojë qytetin si një hartë bosh, ku çdo truall është një mundësi për të ndërtuar, për të fituar, për të shitur të ardhmen me çmimin e një ndërtese 10-katëshe.
Dhe nëse Korça lejon të fshihet, atëherë çfarë na ka mbetur më për të ruajtur?
