Në një udhëtim shpirtëror drejt Manastirit të Shën Kozmait,në Kolkodash të Fierit, nuk e dija se përveç qetësisë së thellë që mbush shpirtin, shpresës së ndriçuar në dritën e qirinjve, dritës së shenjtë që rridhte nga ikonat dhe paqes që mbretëronte brenda mureve të tij, në hyrje do të na priste një njeri që do të linte gjurmë të pashlyeshme në kujtesën time.
Ai quhej Roland.
Fati i kishte goditur rëndë të dy gjymtyrët në një aksident automobilistik, dhe përpiqej të ecte vetëm me duart e tij, të mbështetura mbi dy pandofla të thjeshta. Por në fytyrën e tij nuk kishte dhimbje, as trishtim, as më të voglin hije pesimizmi. Ndryshe nga ajo çka jemi mësuar të shohim te njeriu modern, i kapur nga ritmi marramendës i jetës, që shpesh harron të jetë mirënjohës për gjithçka që ka.
Faleminderit, Roland, që na kujtove se heronjtë e vërtetë nuk mbajnë kostume elegante, nuk ecin me këpucë të shtrenjta, nuk jetojnë në vila luksoze, e as nuk trembin me ftohtësinë e tyre. Ata si ti na japin atë që asnjë universitet nuk mund ta mësojë:
“Jetoje jetën kur është e vështirë, sepse vetëm atëherë shfaqet forca e karakterit tënd.”
Jeta e disa njerëzve i ngjan luleve që mbijnë edhe në shkëmbinj apo në shkretëtirë — dhe megjithatë dinë të duken kaq të bukura!
Ky njeri meriton pak vëmendje nga ne të gjithê,por të paktën ju lutem një karrocë për të lehtësuar ecjen e tij dhe për t’i bërë ditët e tij më të lehta!
