Më 27 dhjetor shënohen 126 vjet nga lindja e Lasgush Poradecit, një prej figurave më të ndritura dhe më përfaqësuese të letërsisë shqipe. I lindur në Pogradec më 27 dhjetor 1899, Llazar Gusho – i njohur në letërsi me pseudonimin Lasgush Poradeci – mbetet një nga poetët më të mëdhenj të gjuhës shqipe, simbol i ndjeshmërisë estetike, i dashurisë për natyrën dhe i thellësisë shpirtërore.
Vepra e tij poetike përfaqëson një kulm të poezisë lirike shqiptare, ku fjala merr përmasa filozofike, muzikore dhe universale. Përmes vargut të përpunuar me mjeshtëri, Lasgushi ndërtoi një botë poetike unike, ku liqeni i Pogradecit, dashuria, malli, koha dhe njeriu bëhen pjesë e një harmonie të brendshme që i reziston kohës.
Edhe pse krijimtaria e tij është studiuar gjerësisht, ende ekzistojnë aspekte më pak të njohura të veprës së Lasgush Poradecit. Një ndër to është poezia “Poradeci”, e botuar më 15 korrik 1939 në revistën letrare athinase Nea Estia, e përkthyer në gjuhën greke nga Jani Lili dhe e shoqëruar me një parathënie kushtuar jetës dhe artit të poetit shqiptar. Ky botim dëshmon për jehonën që kishte krijimtaria e tij edhe përtej kufijve kombëtarë, duke e vendosur Lasgushin në një kontekst më të gjerë kulturor ballkanik dhe europian.
Më herët, poezia “Poradeci” ishte botuar në Shqipëri në revistën “Minerva”, më 20 tetor 1933, duke u bërë një nga tekstet më përfaqësuese të lidhjes së poetit me vendlindjen dhe me natyrën që e frymëzoi gjatë gjithë jetës.
Sot, 126 vjet pas lindjes së tij, Lasgush Poradeci mbetet një monument i gjallë i letërsisë shqipe, një emër që vazhdon të frymëzojë breza të tërë lexuesish dhe krijuesish, duke e mbajtur gjallë frymën poetike të Pogradecit dhe të gjithë kulturës sonë kombëtare.
