Në një cep të Korçës jeton Zhaneta, një grua që jeta nuk i ka kursyer asgjë. E braktisur që kur ishte një foshnje, ajo u rrit në jetimore dhe që herët u përball me vështirësitë e jetës. Megjithatë, nuk u dorëzua asnjëherë, u shkollua, punoi, nga ndërtimi te ndërmarrjet dhe ushqimoret e qytetit të vogël juglindor.
Sot, realiteti i saj vijon të jetë i dhimbshëm. Dekadat e punës nuk iu njohën dhe pensioni që merr është vetëm 70 mijë lek të vjetra në muaj. Me aq të ardhura, Zhaneta mezi arrin të sigurojë jetesën minimale. Banesa e saj ndodhet në kushte mizerabël dhe është e pabanueshme, ku mungojnë uji dhe dritat.
Prej disa ditësh, ajo është strehuar përkohësisht nga një grua zemërmirë, përballë Xhamisë së Re në Korçë, vetëm që këto ditë të acarta mos t’i kalojë e vetme. Në këtë shtëpi, e cila nuk është e Zhanetës ka trokitur gazetari Xhensil Shkembi i cili ka sjellë për publikun historinë e kësaj gruaje e cila mesa duket është harruar nga të gjithë, nga komuniteti dhe nga autoritetet. n
Zhaneta është e sëmurë, por ilaçet shpesh i mungojnë, sepse të ardhurat nuk mjaftojnë. Ashtu si dhe Zhaneta e thotë, me zërin që i dridhet, nuk kërkon shumë, as luks apo ndihma të mëdha, por vetëm një dhomë ku të “fusë kokën”.
“Kam qenë jetime, që kur u linda më braktisi nëna. U rrita aty deri në moshën 14-15 vjeç shkova në shkollë të mesme, në Tiranë. Mbarova shkollën dhe u ktheva në Korçë, punova në ndërtim, në ofiçinë, në ndërmarrjet që kishte Korça. Punova në ushqimore. Kjo shtëpi nuk është imja, shtëpia ime është në gjendje kritike,. Të paktën të më japin një dhomë përdhese. Nuk kam asnjë njeri, askush nuk kujdeset për mua. Vetëm me gjysmë pension jetoj, 70 mijë marr. Nuk i marr ilaçet, ku i marr ku nuk i marr”, tha ajo.
