KORÇE- Në rrugicën përballë Mitropolisë së Korçës, çdo mëngjes zihet brumi dhe ndizet zjarri, një ritual i ruajtur me fanatizëm prej më shumë se tre dekadash.
Muret e lyera me gëlqere, furra e vjetër me dru dhe ora rrethore në mur të sjellin ndër mend shume kujtime. Është një ambient ku koha duket se ecën më ngadalë.
“Unë e kam mësuar zanatin në kohën e diktaturës dhe pas viteve ’90-të vazhdova të punoj në këtë furrë të vjetër pa i bërë asnjë ndryshim. Vij në orën 06:00 dhe iki pas mesnate, gjatë periudhës së festave, ndërsa gjatë vitit punoj deri në orën 16:00. Po ta kesh qejf zanatin nuk ka lodhje asnjëhere. Unë jam në moshë pensioni por vazhdoj të punoj se dua të ndihmoj djalin për të siguruar të ardhura”, shprehet ai për mikrofonin e Report TV.
Prej 35 vitesh, në furrën “Mitropolia”, buka piqet me dru zjarri, një proces i ngadalte që kërkon durim dhe përkushtim. Bukëpjekësi na pret me mirësjellje dhe gjen kohë të na shpjegojë recetën e tij.
“Bukën e bëj me miell vendi dhe e pjek ngadalë në furrë. Del e mirë dhe njerezit e pëlqejnë”.
Për shumë korçarë, radhët e përditshme nuk janë thjesht pritje për bukë, por një ritual besnikërie ndaj traditës.
“Vijnë mbajnë radhë për të marrë bukën në mëngjes se ne prodhojmë sasi të vogël. E vetmja vështirësi është për të gjetur drutë e zjarrit”, shton ai më tej.
Me afrimin e festave të fundvitit, tavolina e madhe prej druri mbushet me tepsi bakllavash të sapopjekura. Amvisat korçare i besojnë Viktorit pjekjen e embelsires, simbol të tryezës festive të Vitit të Ri.
“Po amvisat i gatuajnë vetë bakllavatë dhe i sjellin këtu sepse sekreti qendron tek pjekja. Është më e mirë kur piqet në zjarr se në sobë korenti. Tani ka rënë pak puna se kanë dalë edhe bakllava të gatshme por sidomos zonjat e moshuara i hapin vetë petët, madje edhe kur janë me diabet sërish nuk e lënë pa bërë ëmbëlsirën tradicionale”, thekson furrtari i njohur korçar.
Përpos vendasve, edhe emigrantët që janë rritur me aromën e kësaj buke ndalojnë te “Mitropolia” sapo kthehen në vendlindje, si një mënyrë për t’u treguar fëmijëve shijen e fëmijërisë së tyre.
“Ata vinin kur ka qenë të vegjël dhe vijnë serish sot se kanë mall. Po veç emigrantëve vijnë dhe turistët. Unë ua jap pa lek por ata e paguajnë”, shton ai.
Në një kohë kur industria ecën me shpejtësi, furra tradicionale e Viktor Sadikllarit ka mbetur si një vend ku nuk ruhet vetëm shija e mire e bukës, por edhe një pjesë e identitetit të Korçës.
