Nga Agim Xhafka
Sa herë shkoj në Korçë, para se të mbërrij në shtëpi, ndalem te dy vendet e zemrës: tek lakrori me qepë e domate dhe tek dyqani i peshkut ngjitur me të. Aty nis gjithmonë “skaneri” i qytetit, aty ku shija mban vulën e cilësisë.
Por kësaj here peshktari simpatik e kishte mbyllur. Mendova mos ishte zhvendosur, por jo… kishte ikur në Francë. Një tjetër ikje, një tjetër boshësi.
Më çuan te një dyqan tjetër peshku, por një tis trishtimi më mbuloi. Lagjja me dritat e rralla dukej si një pus i zymtë. Ikur të gjithë. Flejmë nën të njëjtin qiell e të njëjtat yje, por nuk i kemi më pranë njerëzit tanë.
Në mëngjes piva kafe me motrën, financiere e fasonerive të qytetit. Dikur ishin 35 syresh, me 600–1200 punonjës secila. Sot kanë mbetur vetëm dhjetë, me nga 15 punonjës. Që të gjitha pritet të mbyllen nga janari: euro e dobësuar, paga minimale e rritur, sigurime më të shtrenjta. Një barrë që askush s’e mban dot.
E kuptova pse “çuni i peshkut” iku. Nuk iku vetëm ai. Korçarët kanë marrë udhët drejt Selanikut, ku në mbrëmje, në lungomare, dëgjon: “Hajde kërnacka këtu! Kërnacka!”
Një copë Korçe është shpërngulur atje.
Ndërsa qyteti vetë është rralluar. Pedonalja ngjan si fusha e një shkolle të braktisur, pa zhurmë të rriturish e pa gazmend fëmijësh. Më dhemb Korça. Për sot qaj… se nesër ndoshta më duhet të vajtoj me “oi, oi…”
