Teknika më e hershme për nxjerrjen e gurëve në zonën e Mokrës, Gorës, fshatrave përreth Pogradecit, por jo vetëm.
Pasi hapej me daltë ose kazmë një kanal përreth një pjese të gurit, siç dallohet në foton e parë, në të futeshin drurë të thatë dhe u hidhej ujë në mënyrë të ngadaltë pothuajse gjatë gjithë natës. Forca e bymimit arrinte ta shkëpuste gurin nga shkëmbi amnor ditën tjetër dhe ta nxirret pothuajse në formën e kërkuar nga gurgdhendësit. Këtë teknikë e shpjegon edhe arkeologu gjerman Leon Ritmayer, pikërisht në shkrimin e tij kur tregon për mënyrën e nxjerrjes dhe prerjes së gurëve në kohën e Herodit, shek I para K. (fig.1):
“Një gurgdhendës, djathtas, përdor një kazmë për të prerë një kanal në një bllok guri. Ndërkohë një punëtor tjetër, majtas, derdh ujë mbi disa trungje të grumbulluara në kanalin midis dy blloqeve. Uji do të bëjë që druri të bymehet, duke ushtruar presion anësor mbi bllokun dhe duke e ndarë bllokun nga bazamenti me të cilin është ngjitur në fund.”
Kjo teknikë ka shumë gjasa të jetë përdorur për prerjen e gurëve edhe në Varret Monumentale të Selcës së Poshtme, shek IV-III para K, ku edhe sot dallohen kanalet e hapura në guroret që ndodhen pranë tyre (figura 2). Në botimin “Qyteti ilir në Selcën e Poshtëme” të Prof. Dr. Neritan Cekës, publikuar në vitin 1972, në faqen 159 shpjegohet pikërisht teknika e prerjes së gurëve, ndër të tjera thuhet: “Punimi i kanaleve është bërë me kazmë, ndërsa shkëputja e gurit me një forcë të jashtme, ndoshta duke përdorur forcën e drurit që bymehet nga lagështia.
Kjo teknikë përdoret edhe sot shumë rrallë për të nxjerrë gurin e mullirit nga shkëmbi amnor.
