(In memoriam për ndarjen nga jeta të Mësuesit mokrar, Qazim Bufi)
Mësonjësi i Mokrës, Qazim Bufi, dishepull i dijes dhe i arsimit, sot i është drejtuar qiellit të Amëshimit.
Sa e vështirë është të shkruash për mësuesit… por të shkruash për Mësues Qazim Bufin, këtë “fillorojtës” të dijes në fshatrat e thellë të Mokrës, nuk është vetëm nder — është edhe përgjegjësi e rëndë. Sepse fjalët shpesh janë të pamjaftueshme për të lartësuar një figurë kaq të shenjtë, një njeri që mbolli dritë kudo ku gumëzhinin fëmijë të etur për të mësuar.
Mokra kërkonte dije, dhe në vijë të parë të kësaj kërkese qëndroi gjithmonë ai: i palodhuri, i përkushtuari, i kudondodhuri, i rrepti dhe i drejtë si një idhull i arsimit — Qazim Bufi.
Ishin vitet ’50, kur arsimi shqiptar po përjetonte një revolucion të vërtetë dhe lufta kundër analfabetizmit ishte në kulmin e saj. Në ato kohë të vështira, ndër të paktët mësues, ai që ndezi i pari pishtarin e dijes në Mokër ishte pikërisht ai — Mësuesi Qazim Bufi.
Udhët e Mokrës dhe shkollat e saj mbajnë ende gjurmët e tij: një mësues i formuar, i qetë, i përkushtuar dhe i paarritshëm në misionin e mësimdhënies.
Jo vetëm nxënësit e Kriçkovës, fshatit të tij, por edhe ata të Senishtit, Lakteshit, Velçanit, Slabinjës, Homçanit e Bishnicës, sot të moshuar, e kujtojnë me nderim dhe mirënjohje mësuesin kërkues, të papërtuar dhe të drejtë, që largohet sot si një meteor që la dritë pas vetes — ndër breza e breza mokrarësh, në trevën e tij të dashur që e deshi me gjithë shpirt.
Lidhja e tij me vendlindjen nuk ishte e zakonshme. Edhe përtej jetës ai la amanet:
“Varrin e dua në baltën time, në Kriçkovën time; ta kem përballë Pelionin e stërgjyshërve, aty të pushojë paqësisht mishi, gjaku dhe eshtrat e mia.”
E thashë: të shkruash për një mësues është përgjegjësi e madhe. Për të shkruajtur për Qazim Bufin, duhen jo vetëm fjalë, por edhe ndjesi. Dhe po e bëj këtë me drithërima e lot, sepse ai ishte një prej shtyllave të arsimit mokrar — një mësues i rrallë, i lindur në Kriçkovë dhe i njohur në mbarë trevën.
Djemëve, vajzave e nipërinjve të tij u shpreh ngushëllimet më të sinqerta.
Po ashtu, të gjithë ish-nxënësve të tij u takon sot një përulje e përjetshme ndaj mësuesit që jeton në çdo shkronjë të tyre, në çdo fjalë që shkruajnë, në çdo ind të qenies së tyre.
Pushofsh në dritën e Amëshimit, Mësues Qazim Bufi.
