Krishtlindje 2025: Nga Korça që qetëson mendjen te Shqipëria që zbrazet
Krishtlindjet e këtij viti sollën edhe një herë në pah kontrastet e forta mes qyteteve shqiptare dhe realitetit social që po thellohet dita-ditës.
Korça, si çdo fundvit, mbeti destinacioni më i preferuar. Hotelet ishin të mbushura, rrugët plot, atmosfera festive e ndërtuar mbi komoditetin, shijen, muzikën dhe një edukatë qytetare që e dallon këtë qytet nga shumë të tjerë. Për shumë vizitorë, dy ditë në Korçë mjaftojnë për të gjetur qetësi dhe për t’u shkëputur nga zhurma e përditshme.
Por tabloja ndryshon ndjeshëm vetëm pak kilometra më larg, në Voskopojë. Dikur simbol i turizmit malor dhe historisë, sot ajo po përjeton një rënie të ndjeshme. Hotele të degraduara, restorante gjysmë bosh dhe vila të reja që dalin në shitje “për arsye emigrimi” janë shenjat më të dukshme të një krize që po thellohet. Mungesa e klientelës dhe e fuqisë punëtore ka bërë që disa struktura turistike të funksionojnë me staf minimal, vetëm gjatë fundjavave.
Sipas dëshmive të banorëve, fenomeni i largimit të të rinjve është alarmant. Profesorë universitarë dhe mësues lokalë flasin hapur për një të ardhme të zymtë, ku brenda pak vitesh zona rrezikon të boshatiset pothuajse plotësisht.
Edhe kthimi drejt kryeqytetit ofron një panoramë jo më optimiste. Trafik i rënduar, devijime rrugore, pluhur dhe mungesë organizimi e shndërrojnë udhëtimin në një përvojë stresuese. Tirana, megjithëse ofron jetë nate dhe argëtim, për shumëkënd mbetet një “parajsë e rreme”, ku dominon zhurma, tallavaja dhe një shfaqje sipërfaqësore e mirëqenies.
Udhëtimi drejt veriut të Tiranës thellon më tej kontrastet. Kamza shfaqet si një shembull i kaosit urban dhe varfërisë, ndërsa Nikla dhe Fushëkruja ofrojnë një pamje paradoksale të zhvillimit të çrregullt, tregtisë kaotike dhe ndotjes mjedisore. Zona pranë një prej pikave kryesore të hyrjes për turistët paraqitet e mbingarkuar nga mbeturinat, informaliteti dhe mungesa e estetikës urbane.
Edhe Kruja, qyteti simbol i historisë kombëtare dhe i figurës së Skënderbeut, zhgënjen për shkak të neglizhencës dhe mungesës së kujdesit institucional.
Në fund të këtij itinerari festiv, reflektimi është i hidhur: Shqipëria mbetet një vend me potencial të jashtëzakonshëm, por i braktisur nga të rinjtë dhe i rrënuar nga mungesa e vizionit. Për shumë qytetarë, mendimi për emigrimin nuk është më dëshirë, por plan konkret, i lindur nga zhgënjimi dhe frika për të ardhmen e vendit.
