Lavdari i Korçës, dikur një nga fshatrat më të mëdhenj të zonës, sot përballet me një realitet krejt tjetër. Nga rreth 480 shtëpi që dikur gumëzhinin nga jeta, sot kanë mbetur vetëm rreth 20 familje.
Banorët dhe ish-banorët e fshatit thonë se mungesa e infrastrukturës, veçanërisht e rrugës, por edhe largësia nga qyteti, mungesa e shkollës dhe shërbimeve bazë, kanë ndikuar në largimin e familjeve ndër vite.
Megjithatë, në mes të gushtit, Lavdari merr sërish jetë. Festa e fshatit mbledh emigrantët që kthehen nga Australia, Amerika dhe vende të tjera, për të takuar njerëzit e tyre dhe për të rikujtuar vendin ku kanë lindur e janë rritur.
Por për shumë prej tyre, kthimi nuk mjafton. Ata kërkojnë investime në rrugën që lidh fshatin me zonën përreth, duke e parë atë si kushtin kryesor për rikthimin e banorëve dhe rindërtimin e shtëpive.
“Lutemi Bashkisë, po pati mundësi të bëhet diçka. Kemi qenë fshati më i madh. Banorët, për shkak të rrugës, shkollës dhe largësisë së qytetit, janë larguar. Fëmijët tanë rriten në Australi, Amerikë. Duan të vijnë prapë, të ndërtojnë, por nuk kanë mundësi po nuk u bë rruga. Po u bë rruga, mund të afrohemi prapë në fshat”, shprehet një prej banorëve.
Një tjetër banor kujton madhështinë e dikurshme të Lavdarit: “Rruga duhet të bëhet. Njerëzit vijnë prapë po qe rruga e rregullt. Bëhen edhe banesat. Nga rruga iku fshati ynë. Ka qenë 480 shtëpi, sot hiç.”
Ndërsa një tjetër shpreh dëshirën e emigrantëve për të investuar sërish në vendlindje: “Së shpejti, siç kemi ndërtuar botën, do sjellim nga një shtëpi në fshatin Lavdar. Vetëm bekimet duan, se duart i kemi vetë.”
Lavdari sot feston për të mos harruar. Këngët dhe takimet e gushtit sjellin për pak ditë gjallërinë e dikurshme, por pas festës mbetet e njëjta kërkesë: një rrugë që t’i lidhë sërish njerëzit me vendlindjen.
Për banorët, rruga nuk është thjesht infrastrukturë. Është mundësia për të rikthyer njerëzit, për të rindërtuar shtëpitë dhe për t’i dhënë Lavdarit një mundësi të dytë për të jetuar.
